حافظ

نی قصه‌ی آن شمع چگل بتوان گفت     نی حال دل سوخته دل بتوان گفت
غم در دل تنگ من از آن است که نیست   

یک دوست که با او غم دل بتوان گفت

                                                                                                 حافظ 

عمری ز پی مراد ضایع دارم وز دور فلک چیست که نافع دارم
با هر که بگفتم که تو را دوست شدم شد دشمن من وه که چه طالع دارم 

                                                                                                 حافظ

لب باز مگیر یک زمان از لب جام تا بستانی کام جهان از لب جام
در جام جهان چو تلخ و شیرین به هم است

این از لب یار خواه و آن از لب جام

                                                                                                 حافظ

من حاصل عمر خود ندارم جز غم در عشق ز نیک و بد ندارم جز غم
یک همدم باوفا ندیدم جز درد یک مونس نامزد ندارم جز غم 

                                                                                                حافظ

جز نقش تو در نظر نیامد ما را جز کوی تو رهگذر نیامد ما را
خواب ارچه خوش آمد همه را در عهدت حقا که به چشم در نیامد ما را 

                                                                                                حافظ

هر روز دلم به زیر باری دگر است در دیده‌ی من ز هجر خاری دگر است
من جهد همی‌کنم قضا می‌گوید

بیرون ز کفایت تو کاری دگراست

                                                                                               حافظ